|
|
|
|
PAOLO VERZONE (1902-1986) ZAMAN VE MEKANA BİR YOLCULUK |
Arkeoloji-1: Çalışmalar
"...Koşullar, Bizans İmparatorluğu’nun eski başkentinde yıllarca yaşamama, Anadolu’yu baştanbaşa gezmeme ve Frigya’da, Hierapolis’te pek çok kazı yapmama izin verdi. Böylece Konstantinopolis ve Küçük Asya’daki Hıristiyan sanatı ile Klasik Çağ anıtlarını tanıyarak, şu ya da bu biçimde her zaman Helenistik zerafeti taşıyan sofistike formlara aşina hale geldim."
hiçbir zaman seyahatlerini tanımlama gereksinimi duymadı. İstanbul çevresi, Anadolu yarımadası, Gürcistan ve Suriye’ye yaptığı geziler... Bilgiye yapılan bu yolculuklar, geçmişi araştırmak için bir araç, zamanın dönüştürdüğü eskinin kalıntılarına doğrudan tanıklık etmek olarak yorumlanan seyahatlerdi.
18. ve 19. yüzyılın büyük gezginlerinin seçme yayınları Verzone’nin kitaplara karşı tutkusunu körüklemiş ve yıllar boyunca bu konudaki en iyi Piyemonte derlemelerinden birini oluşturmasına yol açtı. , önemli bir seyahatin, yeni bilgiler kazanmaktan fazlasını verdiğinin farkındaydı. Gerçekte, Verzone’nin yazılarını okuyanlar O’nda, ilgili konu hakkında diğerlerinin bilgilerinden ötesini elde etme, önemli sonuçları tam anlamıyla anlayıp ortaya koyma arzusunu sezecektir.
Verzone, gezilerini yaptığı araştırma hakkında doğrudan bilgi toplamak için bir araç olarak kullanır, böylelikle kendi kişisel tarihsel-eleştirel analiz yöntemine önemli katkılarda bulunur.
Eski kalıntıları karşılaştırmalı olarak inceleyerek anıt hakkında, "tam işlevselliğe ulaşma sınırı" diyebileceğimiz özel kavrayışa ulaşır; bilimsel çalışmaları Verzone’ye mevcut bilgiler çerçevesinde "en mükemmelin" ne olduğunu tanımlamasına olanak verir. Ancak, yalnızca seyahatleri sırasında yaptığı doğrudan gözlemler, "toz içindeki taşlar arasında düşünüp taşınmak" ve tarihin getirdiği, fazladan olarak tanımlanabilecek değişimleri değerlendirmek Verzone’nin eleştirel çözümlemelerini karakterize eder.
Hep canlı kalan meraktan kaynaklanan gözlem yeteneği, coşkulu ve dikkatli "mimari hayalgücü" ’yi, tarihî mimariyi araştırmalarda yanında her zaman bir kamera ve ölçüm aletleri bulundurmasına karşın gözü doğrudan bir kanal olarak kullanan İngiliz felsefeci Bacon tarzı bir bilim adamı haline getirir.
|
|
|
|
"Asya Minor"
|
|
|
Paolo Verzone, Daria Ferrero De Bernardi, Guido Mandracci ve Vera Comoli Mandracci, Blaundus Antik Kenti'nde, 1962.
|
|
|
Aspendos, Su yolu, 1956.
Foto: E. Yalkın
|
|
|
Verzone, Didim Apollon Tapınağı'nın iç odasının gölgesinde dinlenirken, 1966.
|
|
|
Afrodisyas, 1956.
Foto: E. Yalkin
|
|
|
|
|
|
|
|